Ahmet Şevki Şakalar

Sevda Durağı

Eseri okuduğumda karşıma çıkan insancıkların sahiciliği beni epeyce şaşırtmıştı. Gâvur Çiğdemi kafalı sarışın çocuk, akıl satan tüccar, bakmaya utanan güvercin, düş biriktiren İbrahim ben olmuştum. Fincancı katırlarına binip, patika yollarda eksik cümleler tamirhanesinin önünden geçerek günlük işler taksimatı yapmaya başlamıştım. Yolculuk tünellerinin engelini aşmış elimde rızasız derilen bir gülle, ağzımın kıyısında teneffüs sevincinin kıvrımları, yüzümdeki tebessüm maskesini söküp atmıştım.Ahmet Şevki Şakalar eserinden aktardığım yukarıdaki cümleleri besbelli Türkçenin kadim destanlarından mülhem kaleme almıştı. Bununla kalmamış yazar sıfatıyla cümle aralarına sürrealist bir yazarın ustalığıyla girerek kırlardaki bedenimizin ruhunu yüksek bir entelektüel muhite taşımıştı. İnsana dokunuyordu, küçük sanılan insanların büyük yüreklerine sahiciliği buradan geliyordu Sevda Durağı'nın. Kendimi düşte değil gündüz gözü sabah güneşi altında yalangı otlarına sürtünerek tarlalarda taze yarpuz f