Görünmez Kütüphane

İskender’in tanrılara sarsılmaz inancını hep kıskanmışımdır. Denedim, ama artık onlardan bir işaret beklemekten bıktım. Gerçekten sıkıntıya düştüğümde onlardan yardım alabileceğimi sandım... Tanrılar beni düşünüyor mu? Güçten düştüğümde bana yardım edeceklerini sanmamın nedeni yalnızca kendimle uğraşmam ve kendimi önemli görmem mi? Karanlık sardığında bir ışık gönderip beni aydınlığa çıkaracaklarına inanmıştım. Böyle olmadı. Karmaşa tanrılardan daha güçlü. Neden karışmıyorlar? Biz insanlarla ilgilenmiyorlar mı? Hepsi bir yalan mı? Bir kaçış? Onları bilincimizde biz mi yarattık? Yaşamımı, güven…